ONE SONG

Een lied als verbindend ritueel

Miet Warlop studeerde af als Master in de Beeldende Kunst, maar besloot al snel haar register open te trekken naar het performatieve. Ze mengt andere ingrediënten zoals live muziek en surrealistische humor tot een originele cocktail die zowel nationaal als internationaal aanslaat. Haar werk werd geselecteerd voor het Theaterfestival en sierde het Festival van Avignon; onder meer Art Gallery Barbican en NTGent nodigden haar uit om creaties te maken en dit jaar is ze onze nationale vertegenwoordiger voor de Venetiaanse Biennale Arte.

• Warlop keert terug naar de zelfdoding van haar broer, maar puurt er een voorstelling over het leven uit, over het zoeken naar collectieve verbinding om te blijven doorgaan, ook wanneer het moeilijk wordt. 

• Samen met Jeroen Olyslaegers en Maarten van Cauwenberghe schreef ze het lied dat aan de basis van de voorstelling ligt, op het podium door Wietse Tanghe uitgevoerd. 

• De muzikanten moeten een intense sportieve prestatie leveren om het lied te blijven herhalen. Hiervoor worden ze aangemoedigd door een live commentator, cheerleader en tribune vol supporters.

Artist statement: “Het stuk gaat over collectiviteit. Het werd dus één tekst die iedereen in het stuk kent, één lied, één gigantische stream of consciousness, zodat die de eenheid, dat groepsgevoel kan uitstralen” (Lees het interview)

Knock knock

Miet Warlop studeerde beeldende kunst, maar nam al vanaf haar eerste werk een bocht naar een eigen interpretatie van het beeldende. Voor haar internationale doorbraakvoorstelling Mystery Magnet (2012) plaatste ze de typische white cube van een kunstgalerij op het podium om er een revue van ogenschijnlijk losstaande absurdistische acties in op te voeren, van verfplassende reuzenbroeken tot een vliegende haai.

Deze idiosyncratische stijl maakt haar een uitgelezen keuze voor de door NTGent geconcipieerde reeks Histoire(s) du Théâtre, waar eigenzinnige makers carte blanche krijgen om vanuit hun dieppersoonlijke band met het podium te creëren. Milo Rau en Angelica Lidell gooiden hete hangijzers uit politiek en maatschappij in witheet vuur; Faustin Linyekula en Tiago Rodrigues legden hun nationale en persoonlijke roots bloot op het podium. Warlop, de eerste Belgische maker in het rijtje, besloot in One Song (2022), haar Histoire du Théâtre, om een heel persoonlijk thema, de zelfdoding van haar broer, als een vertrekpunt te nemen, maar eindigde bij een ode aan het leven eerder dan een rouwceremonie. “Grief is here to stay // all we need is that it find its way” luidt een flard van de tekst, die bij het betreden van de zaal te vinden zal zijn.

Grief is like a rock

One Song laat zich in weinig hokjes wringen, zij het dan dat de basisvorm ervan een lied is. Het wordt opnieuw en opnieuw uitgevoerd, als een ritualistisch mantra dat de performers van de uitputting redt. Zij moeten een hele voorstelling lang kunnen blijven gaan, want ze performen al rennend, crunchend en springend. Dat is wat One Song uiteindelijk met je doet: het laat je door de collectieve beleving erin blijven geloven dat doorgaan de enige optie is, ook wanneer het kraken nabij is. Om dit kracht bij te zetten, plaatste Miet letterlijk een tribune met aanmoedigende supporters op het podium. 

Het werk van Miet Warlop is sowieso rock & roll in spirit, maar het is in veel van haar voorstellingen ook in letterlijke vorm een belangrijk ingrediënt. Fruits of Labour (2016) speelt met de vorm van concert op theaterpodia. Ghost Writer and the Broken Hand Break (2018) mengt herhaalde zanglijn en live percussie tot motorolie voor een hypnotiserende derwisjdans. Inhale Delirium Exhale (2025) wikkelt de performers niet alleen in meters en meters stof, maar ook in de beats van de Dewaele broers. Geen wonder dus dat een dernière van One Song in de Ancienne Belgique plaatsvond.

Shifting Shape

Na het verdiende succes van One Song, onder meer door The Guardian becomplimenteerd omwille van de transparante doch originele vorm bij hun bespreking van het Festival van Avignon, klom Miet Warlop nog enkele treden hoger in internationaal aanzien. In 2026 vertegenwoordigt ze België op de Biennale Arte van Venetië, waar ze in ons nationale paviljoen voor het eerst een performance plaatst. Ook dit mogen we zien als een parapluterm waar ook installatie en muziek onder vallen. Opnieuw is het doel van de interactieve ervaring om verbinding te creëren.

Ook One Song is zo’n totaalkunstwerk. In wezen een song, uitgewerkt tot een muzikale live performance voor het theaterpodium geplaatst in een sportief ogende installatie, waar de instrumenten op ingenieuze wijze in verwerkt zijn. Fans van het eerste uur zien in deze voorstelling een uitbouw van Sportbank / Afgetrainde Klanken (2005), een vroege voorstelling die niet alleen qua thema maar ook in decor en kostuums een blauwdruk bleek. En zo maakt Warlop werk dat intuïtief oogt maar sterk doordacht is, vol absurde beelden maar met een tastbaar bruisende energie. Met deze One Song zien we haar wonderlijke hersenkronkels in topvorm.

Kijktip: Alle muzikanten moeten inspanningen leveren om hun instrumenten te kunnen beroeren. Achteraan de scène is bijvoorbeeld een flukse sprong nodig om tot bij de keys te geraken.

Luistertip: Deze EP laat u voorproeven of nagenieten van de muziek bij One Song. 

Tom De Moor
tom.demoor@ugent.be

 
[1] interview: Miet Warlop | Westrand Cultuurcentrum Dilbeek