In the Afterglow

Biografie

Emiel Vandenberghe (°1995) wordt geboren in Gent. Net als veel andere kinderen stuitert hij van de ene hobby naar de andere. Maar één hobby wordt almaar belangrijker: ballet. Dat Vandenberghe ooit voor ballet koos, heeft alles te maken met de meisjesdroom van zijn mama (beeldend kunstenares Katrien Dierckx, nvdr.). Vandenberghe vertelt in interviews openhartig hoe hij als kleine jongen verliefd was op zijn mama. De jongen wil bewegen zoals zij beweegt. En hij wil de droom waarmaken die zij als kind niet mocht waarmaken. Dus schrijft hij zich in voor balletlessen. Hij blijkt uitzonderlijk getalenteerd…

Als tiener verhuist Vandenberghe naar Antwerpen om er aan de Koninklijke Balletschool Antwerpen te studeren. Die periode is eenzaam maar ook cruciaal voor zijn latere leven. Hij wordt tijdens die periode niet alleen gevormd als topdanser. Hij ontmoet ook zijn eerste grote liefde: Benjamin Abel Meirhaeghe. Meirhaeghe zal uitgroeien tot een van de vernieuwende opera- en theaterregisseurs van ons land. De eerste productie die Meirhaeghe op de kaart van de inspirerende, jonge regisseurs plaatst, is The Ballet, een solo – tevens zijn afstudeerwerk aan de Toneelacademie Maastricht – die hij in 2018 creëert voor en met Emiel Vandenberghe.

Vandenberghe timmert in 2018 al volop aan zijn balletcarrière en werkt zich in het Badisches Staatsballet van Karlsruhe op tot een van de beste solisten. De ideale voorbereiding, zo blijkt nu, op zijn debuutvoorstelling In the afterglow.

De meest elegante ode aan de moederfiguur

* De uit Gent afkomstige balletdanser en choreograaf Emiel Vandenberghe werd balletdanser om de meisjesdroom van zijn moeder te vervullen.
* In the afterglow is zijn eerste eigen voorstelling en kan niets anders zijn dan een ode aan zijn moeder én aan het ballet zijn.
* Vandenberghe deelt de scène met zijn ‘balletmoeder’, de 82-jarige iconische balletdanseres Birgit Keil.

Emiel Vandenberghe maakt deel uit van een nieuwe, avontuurlijke generatie dansers en choreografen die hun virtuositeit inzetten op de meest avontuurlijke manier en daarbij hokjesdenken schuwen. Generaties, kunstdisciplines en muziekstijlen worden met plezier gemixt tot een magisch geheel.

Vandenberghe danst tien jaar als een van de topsolisten bij het prestigieuze Badisches Staatsballet Karlsruhe. Maar tijdens de pandemie (2020) gooit hij zijn leven om en keert terug naar België. Hij laat zich sindsdien opmerken op catwalks van grote modemerken zoals Dries Van Noten, op filmsets zoals de set van Waarom Wettelen (2024) én in voorstellingen van Miet Warlop. Dat bleek de springplank naar zijn eerste eigen voorstelling In the afterglow.

‘Dans is een lichtpunt dat nooit dooft’

‘Dans is een lichtpunt dat nooit dooft’, vertelde Emiel Vandenberghe in 2025 aan Knack Focus. Dat lichtpunt is vaak nodig in Karlsruhe. Want daar is zijn leven eenzaam. Hij leeft er ver van zijn vrienden, zijn familie, zijn geliefde. De iconische balletdanseres Birgit Keil is een steun en toeverlaat voor hem in Duitsland.

Tot de pandemie Vandenberghes leven dus op pauze zet en hij terugkeert naar België. Hij schrijft er zich in bij een management- en modellenbureau, en trekt als toeschouwer op verkenning door de podiumkunstenwereld. Wanneer hij werk van Miet Warlop ziet, stuurt hij meteen een heel enthousiaste mail naar de theatermaakster en kunstenares. Een mail en een ontmoeting later mag Vandenberghe meespelen in Warlops fantastische After All Springville. Daarin trachten tafels, kartonnen dozen en elektriciteitskasten een zo vrolijk en vredig leven te leven. Tot hun kartonhuisje explodeert…  Zijn kathedraal van een lichaam zit er weggestopt in een reuzenpak. Maar Warlop vraagt hem ook om mee te werken aan haar Inhale Delirium Exhale. De voorstelling speelt in de grootste zalen, in België en internationaal. Ineens leert iedereen de geweldige performer kennen die Vandenberghe is.

‘De meest sierlijke ode aan een moeder’

In Warlops Exhale Delirium Inhale spelen kilometers zijde de hoofdrol. In een scène windt Vandenberghe een van zijn benen helemaal in de zijde door voortdurend een pirouette uit te voeren. Die scène toont wat een geweldige danser hij is én hoe hij ballet wonderlijk weet te verzoenen met, in dit geval, performancekunst.

Ook zijn jeugdliefde Benjamin Abel Meirhaeghe ziet dit. Hij nodigt Vandenberghe uit om deel uit te maken van een erg diverse danserscast die samen Chapters of Celebration zullen dansen, met als muzikale kern en rode draad La Folia (‘gekte’) of Folies d’Espagne. Dat is een vijftiende-eeuws muzikaal thema uit Iberië dat niet weg te denken is uit de klassieke muziekgeschiedenis, dankzij bewerkingen van componisten als Bach, Vivaldi en Rachmaninov.

Ook in die productie laat Vandenberghe zich opnieuw opmerken door de elegante en gewaagde manier waarop hij zijn door het ballet gevormde lijf gracieus en vol vuur in een hedendaagse dansproductie gooit.

Zo rijpte de tijd om een eerste eigen voorstelling te maken. Het staat buiten kijf dat zijn debuutvoorstelling een sierlijk eerbetoon moest zijn aan de persoon die er onbewust voor zorgde dat hij op de planken belandde: zijn moeder. En dat wil de integere Vandenberghe enkel doen met de mensen om hem heen die hij het meest bemint. Dus staat Meirhaeghe in voor de eindregie. Vandenberghes broer verzorgt de scenografie. Zijn levenspartner, filmmaker Lennert Madou, maakt het promobeeld. En aan zijn zijde danst zijn ‘balletmoeder’ Birgit Keil.

‘Een ode aan de moeder van de mens, en de moeder van de dans’

Keil was artistiek directeur en docent toen Vandenberghe in Karlsruhe danste. Maar de vrouw is een van de absolute balletsterren in Duitsland en danste met historische namen uit de balletgeschiedenis zoals de Russisch-Oostenrijks balletdanser en choreograaf Rudolf Nurejev. Die enorme levens- en danservaring verwerkt Vandenberghe in een sober vormgegeven – een barre en spiegelwand fungeren als decor – intieme, poëtische en intense ode aan ieders moeder, en aan de moeder van de (hedendaagse) dans.

Els Van Steenberghe


Cast & credits

Emiel Vandenberghe –  regie en choreografie
Benjamin Abel Meirhaeghe – eindregie
Janes Zeghers, Lowie Vandenberghe – scenografie
Jarne Van Loon – productieleiding
Birgit Kell en Emiel Vandenberghe – dans
Thiago Bordin – assistentie
Louise Van den Eede – dramaturgie
Janes Zeghers – scenografie
Alain Paul – kostuums
Stan Vrebos  - licht
Maxime Jacobs – techniek
Lara Chedraoui en Patrick Van Neck – muziek
Greet Van Poeck – extern oog
Katrien Dierickx, Peter Vandenberghe, Jessica van Eetvelt, Emilie de Vlam, Saskia Liénard, Nele Keukelier, Charlotte Vanhoubroeck, Bart Vanvoorden, Vladimir Klos, Elisa Carrillo Cabrera - dank
Lennert Madou – beeld