As We Are Passing

Tijdens wandelingen met zijn hond raakte danser en choreograaf Misha Demoustier gefascineerd door de stille poëzie van passanten: lichamen die elkaar kruisen, blikken die net niet blijven hangen. Iedereen draagt een onzichtbare bagage met zich mee. Wat als die private binnenwerelden zich zouden tonen aan de buitenkant? In zijn eerste solowerk verbeeldt hij tegelijk het individu en de massa, het kwetsbaar persoonlijke en het monumentaal collectieve.